" Al fin y al cabo, somos lo que hacemos para cambiar lo que somos"
Mostrando entradas con la etiqueta Mirando las estrellas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mirando las estrellas. Mostrar todas las entradas

lunes, marzo 17, 2008

Del tiempo y la lejanía

Hoy ví una peli. The lake house. Habla de un amor a distancia. Éso me cae cerca. Pero la distancia era de tiempo. No de lugar. Uno vivía 2 años por delante del otro. Es decir, ella estaba en el 2006. Él en el 2004. Los protagonistas mantienen una relación basada en la correspondencia. Descubren un buzón a través del cual pueden comunicarse. Juegan con el tiempo y consiguen manipular su destino. Quizás pierde la lógica por el camino. Me recordó a escenas de Frequency, una de mis pelis favoritas. Sería divertido e interesante poder jugar con el tiempo. A veces maquiavélico. Observé que a la pareja se le presentaban algunas dudas, malentendidos y problemas que alguna vez me han ocurrido a mi. Solo que yo no debo esperar dos años para solucionarlo. Por ahora. Coincido con la peli en que hasta que no te ves segura de embarcarte en la aventura, no te lanzas y no funciona. Hasta que no asumes el riesgo, no ganas nada. Y cuesta asumir riesgos sin apoyo. Hay que aprender a confiar en uno mismo. Y luchar por lo que uno quiere. A veces, solo a veces, los sueños se hacen realidad. Y otras veces la realidad se hace sueño. Otras pocas veces, pesadilla. Tú decides cómo quieres tu realidad. Tú eres tu destino. Solo tú. Solo.

miércoles, diciembre 12, 2007

Tapando huecos.

Hay momentos. Etapas. En las que me dedico a tapar huecos. Trozos vitales que quiero esconder. Lleno huecos de tiempo. Hay recuerdos que olvidé. No se si es alivio. O enfermedad. Tapo con mantas mis heridas. Y poco a poco me destapo y ellas desaparecen. Mi mejor método es tapar. Ya no esconder. No es lo mismo. Tapo para curar. Destapo para florecer. Siento que florezco. A veces. Hojas nuevas. Menos mal que siempre dije que yo era de hoja caduca. Mejor así. No quiero mantenerme perennemente igual. Quiero cambiar. Crecer. Madurar. Pero ya noto mis curvas. Ya presiento mis inclinaciones. Conozco mis virtudes. Y aprendo de mis defectos. Tapo secuelas de un viaje lejano. Tapo mi preocupación. Insisto, no la escondo. Tapo los huecos que no pueden llenarse. No hay sustitución que valga. Lo hueco, hueco queda. Hasta que deje de ser hueco.

jueves, diciembre 06, 2007

Carencias

Todos carecemos de algo. ¿Cómo llevamos eso? Francamente pienso que mal. Nos cuesta entender que no somos perfectos y que a menudo cometemos errores. Nos cuesta pensar en los demás. Nos supone un esfuerzo ayudar. Éso ya es una carencia grande. Lo peor para mi es fingir. Lo peor son las fachadas. La hipocresía. Hacer ver que se es una cosa sin serlo. La conveniencia nos hace daño. La dependencia también. Nos perjudica. La envidia. Si acepto como soy, podré empezar a aceptar a los demás. Aún así, odio que se aparente lo que no se es. No me gustan los cumplidos. No me gusta presumir de mi misma. ¿Maniática? ¿Modesta? ¿Orgullosa? No se. Todavía nos queda mucho que aprender. Tanto de nosotros mismos, como de los demás.

lunes, noviembre 19, 2007

Lo más racional en ésta noche

Oscuridad. Que alegre eres. Y que misteriosa. Nubes rosas de fresas podridas. Racionalidad, para qué? O mejor, para quién? Hablamos del día? Gente solitaria por la calle. Y gente rodeada de desconocidos. Se presume de ser quien no es. ¿Se es lo que se presume? Lo relativo. Todo y nada. Nunca y siempre. ¿Quién conoce? Nadie nada. Esperpentos de sombras. Lo brutal. Animal con instintos. No hay pena. Solo necesidad. ¿De qué? De comer! ¿Dónde vamos? Y qué importa. Vamos. Pero por el suelo. Andamos. Corremos. Mejor nos arrastramos. Lo mágico. Fantasías falsas. Miedo a lo real. Crudo. Lo infantil. Niño intacto. Insistente y débil. Poco hecho. Lo anormal. Pánico a la felicidad, absurdo? Quizás. Lo absurdo. Quizás no. Bien cocido. Como el sol. Sol. Que bonito eres de noche. Tan ausente. Y tan fugaz. Lo más. Y no más.

martes, octubre 16, 2007

Tapando y destapando

Hilos de pensamientos. Cambio de cerebro. Cambio de ojos. Ciega veo cómo anduve. Sorda escucho mi porvenir. Mi camino dividido. Tu camino multiplicado. Intuyo verdades. Afirmo intuiciones. Letras. Puras. Números. Resto letras a las sumas. Cabellos desgastados. Estrellas que vuelven a brillar. Ciudad gris. Hojas de calendario vuelan. Hojas de otoño caen. Agua sucia. Perfume para esconder la mentira. Cambio de pupilas para afrontar la verdad. Mis uñas ya no arañan. Acarician el miedo a lo desconocido. Grito susurros. Grito socorros. Solo grito. A veces a la luna. Mi luna verde. Mi luna azul. De mi boca saco odio y rabia pendiente. Peligro de extinción. Me vestiré con la noche. Y seré coronada con una estrella. Nunca fugaz.

sábado, septiembre 22, 2007

17 horas, 46 minutos

"Cada uno da lo que recibe
y luego recibe lo que da,
nada es más simple,
no hay otra norma:
nada se pierde,
todo se transforma."
Jorge Drexler.

jueves, agosto 09, 2007

Avui, més que mai...

Avui, més que mai, som lo que escribim.

jueves, agosto 02, 2007

BoNaNiT

Un día soñando que soñaba soñé que despertaba. Y no había nadie a mi lado. Ni a mi alrededor. Solo sombras de desconocidos. Mi mundo estaba desierto. Ni una flor ni una semilla. Dudé que fuera yo la que despertara. Dudé estar despierta. Y dudé querer despertar. A veces la mejor solución es seguir soñando que sueñas. A veces dormir es la mayor calma. Bonanit.

lunes, julio 02, 2007

Llàgrimes.

Perquè ploram? Sempre hi ha raons per plorar, però aquestes raons poden ser molt distintes. M'he inspirat avui amb aquest tema gràcies al programa El Club. És un dels meus programes preferits. Variat. Actual. I amb bon rollo. Cada dia hi ha alguna entrevista. Avui l'entrevista que ha fet Albert Om ha estat dirigida a Sebastià Serrano. Aquest és un home que m'encanta escoltar. M'agrada com xerra. Avui parlava de les llàgrimes. Podem plorar per moltes coses. Amb elles expressem tristor, alegria, emoció, ràbia, pena, etc... A l'entrevista es deia que les llàgrimes serevixen per desestresar-se. Inclús en algun moment, entre bromes, ens han recomenat plorar un poc abans d'anar a dormir. Diuen que es dorm plàcidament després d'haver plorat. També s'ha dit que plorar és fer una crida als altres. És una manera de cridar l'atenció. De demanar ajuda. De confesar les pors que tenim. Les llàgrimes son símptomes. M'ha cridat l'atenció quan han dit que el plor més desconsolat és la de la pèrdua d'un fill. Una de les coses més dures és la pèrdua vital de les persones. No hauríem de fugir de les llàgrimes. Son sanes. I també tenen propietats positives. Qui plora és transparent (com una llàgrima). Perquè mentres ho fa demostra el que sent, el que pensa, el que és. Perquè al final, som el que sentim. No ens hem d'oblidar de fer net els ulls de tant en quant.
Una besada, salada.

miércoles, junio 27, 2007

I'm waiting for...

Cuántas veces habremos contestado la dichosa frase: "No, gracias, estoy esperando..."
Por ejemplo, quedas con alguien. Llegas unos minutos antes. Te sientas, sola. Viene el camarero. Y pregunta: "¿Quieres tomar algo?". Y tú respondes: "No, gracias, es que estoy esperando a un amigo".
Tambien podría pasarte a la hora de buscar trabajo. Tienes dos entrevistas. Una detrás de la otra. Con la primera ya te quedaste satisfecho. Pero nunca se sabe. Así que también vas a la segunda. A ésta segunda entrevista, les gustas. Te eligen. Pero a ti te convence más la primera. No porque pague mejor, porque por todo pagan fata ambas, sinó porque te dán media hora de permiso para comer.Te preguntan si realmente estás interesado. ¿Y qué contestas tú? "Mmm... (sudor), gracias, es que estoy esperando que me contesten de otra parte".
Otra cosa que nos ha pasado a todos... Estás super ilusionado porque esta noche vas a un concierto al auditorium. Decides ir arreglada. No importa si llevas tacones porque vas a estar sentada, así que, te pones los tacones más altos que tienes. Llegas. Tu acompañante aún no llegó. Típico. Decides hacer la cola tú solita. Así ganas tiempo mientras llega tu compi. Pero... no llega. Y tú ya llegaste al principio de la cola. Entras? No esntras? Venga va, entras. Busca tu silla, B35 y B36. Te sientas y... El pesado de turno que recien compró la entrada y ésta es "no numerada", te pregunta: ¿Está ocupado? "Obvio..." Contestas tú. Y continúas: "Estoy esperando a alguien que tiene ésta silla reservada".
Cambiamos de escenario. Estás en la parada del bus. Justamente, te encuentras esa amiga que hace tanto tiempo que no vés. Te entran ganas de sentarte con ella, contarle todo lo que se perdió estos años. Pero al tiro se viene el bus. Sí sí, ése que siempre tarda más de lo que le toca. Justamente hoy que estabas dispuesta a esperar, no se atrasa. Ley de Murphy y tal... Así que, ¿cómo te despides de ella? (pregunta del millón) Pues le dices que lo sientes, pero que estás esperando el bus y debes subirte que el próximo llega en 3horas. Con los nervios ni le pides su número de telefono, ni mail, ni nada. Como si no la hubieras visto...
Y así hay miles de casos. Lo que quiero decir es que hoy en día la gente va muy estresada esperando cosas y más cosas. Yo la primera que me incluyo en el grupo "la gente". Y es que nos pasamos la vida esperando. Esperando que? No hay que esperar tanto. Almenos no hay que hacerlo si no sabemos disfrutar la espera. A ver si me rebota lo que escribí... A ver si logro reflejarme en lo que escribo.
Para los que no saben esperar.
"No vivas esperando, espera viviendo"

martes, junio 05, 2007

QueMaNdo NuBeS

Junio. Vaya mesecito. Normalmente Junio es mes de exámenes. Mes de primera salida a la playa. Primera fiesta del verano. Sant Joan... Pues me está agobiando éste Junio. Tanto trabajo. Tanta rutina. Me acostumbré ya a que Junio rompiera la monotonía. Aunque fuera con exámenes. Pero bueno, debería alegrarme de no tener que estudiar más. O no... Se convirtió en el mes de la rutina. Espero que termine mejor de lo que empieza. Y tambien espero que termine pronto. No me apetece hoy que sea Junio. Y bueno... No es nada contra éste mes. Muchas cosas se juntan. Nervios. Espera larga. Mucho trabajo. Poco tiempo para mi. Poca comunicación. Poca emoción por ahora. Sí hay motivación y ganas de seguir haciendo lo que hago. Eso es esencial para lograr mis objetivos. Pero empiezo a pensar diferente. No se vive para trabajar. Solo se trabaja para sobrevivir. Quién sabe donde estaré mañana. Quién sabe si tendré limitaciones que no tengo ahora. Es momento de disfrutar. Es momento de aplicar una de las frases que más he repetido en mi vida: Carpe Díem. Creo que solo supe aplicarlo una vez en mi vida. Aquel año 2004... Ahí no pensaba qué haría al día siguiente. Mi único problema era ser consciente (y no siempre) de lo que estaba haciendo. Es momento de pensar en gerundios. Nada de participios. Ni de agobios por preocupaciones futuras. A veces, hay que conformarse con un "Todo saldrá bien". Y confiar en que así será. Y disfrutar de cada momento, por sencillo que sea. Una vez soñé lograr lo que he logrado. Y ahora no me basta. Supongo que éso es un requisito para vivir. Siempre querer más. Nunca conformarse. Siempre tener metas. Tirar la flecha... E ir hacia ella. Pero pasarlo bien en el camino. No torturarte. No olvidarte de que mientras, sigues viva. Lo que más me jode es terminar ésto con un " Ya veremos..." Suena a despreocupación. Suena a pasar la pelota a otro. A quien sea. Suena desmotivado. Por eso no me gusta. Se mezcló la melancolía con el hastío. Y el resultado es lamentable. Hoy mismo empiezo a buscar otras fórmulas. Otras mezclas. Un alivio. Y más esperanzas. Buenos días princesa!